Wreszcie, chciałoby się rzec. Wreszcie po ponurym i pochmurnym jak zwykle półroczu jesienno-zimowym wkraczamy w miesiąc, w którym powitamy astronomiczną wiosnę jako statystycznie najlepszą pod względem ilości słonecznych dni i gwiaździstych nocy porę roku. Już dziś wkraczamy we wiosnę meteorologiczną i choć chłodne powiewy kończącej się zimy mogą dawać o sobie jeszcze znać w niektórych regionach, to nie zmienia to faktu, że teraz już lepsze półrocze jest naprawdę na wyciągnięcie ręki. Przedwiośnie w tym roku to czas tańca Wenus z Marsem i Saturnem powracającymi powoli do widoczności w nowym sezonie obserwacyjnym, kolejna okazja na ujrzenie Urana w nieodległym towarzystwie Srebrnego Globu oraz dla miłośników obserwacji sztucznych obiektów szansa na przynajmniej 3 starty misji Starlink, wiążące się z ewentualnością widoczności zwartego łańcuszka kilkudziesięciu satelitów sunących po niebie jeden za drugim, o czym wspomnę na końcu tekstu. Sprawdźmy co jeszcze czeka nas w tegorocznym okres...

Połowa roku za nami. Po sześciu miesiącach i dobrnięciu do półmetka 2021 roku znajdujemy się jednocześnie u początków najgorętszej pory roku i szczytu sezonu białych nocy, które powoli od kilku dni zaczynają już się wydłużać. Przed nami zatem ostatni miesiąc polowania na obłoki srebrzyste, miesiąc, w którym czeka nas drugi i ostatni okres najefektowniejszych i najliczniejszych przelotów Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, a także miesiąc, w którym czeka nas pożegnanie z Marsem, jaki na wieczornym niebie odbędzie taniec z najjaśniejszą Wenus, którym będziemy mogli cieszyć oczy przez około dwa tygodnie. Jeśli wstępne prognozy synoptyków okażą się słuszne, sporą część tych atrakcji będziemy mogli śledzić w naprawdę przyjemnych warunkach i wysokich temperaturach, także w odniesieniu do spodziewanych wartości o porze po zmierzchu. Zapraszam na lipcową część "Nieba nad nami".

Po półrocznej przerwie pora na pierwszy miesiąc, w którym to noce są już dominującą częścią doby. Na razie dominacja ta nie jest jeszcze wyraźna, ale z każdym tygodniem coraz bardziej namacalne będą oznaki zbliżania się do okresu z najkrótszymi dniami, w który wejdziemy już za dwa miesiące. Na te coraz efektowniejsze noce niebo przygotowało nam w tym roku między innymi pierwszą po letnim sezonie wieczorną widoczność Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, rozpoczętą jeszcze w ostatnich dniach września, serię widowiskowych koniunkcji o niewielkim dystansie pomiędzy obiektami i maksima aż trzech rojów meteorów, które z uwagi na rozległe i pokrywające się ze sobą okresy aktywności mogą umilać nam praktycznie większość październikowych nocy. To także miesiąc, w którym ujrzymy widowiskowy taniec z udziałem Gwiazdy Porannej i Czerwonej Planety na porannym niebie. Na początek jednak zapraszam tradycyjnie na przegląd widoczności planet.

Po bardzo przyjemnym rozpoczęciu 2015 roku i licznych pogodnych nocach w pierwszej połowie stycznia, kiedy to obserwowaliśmy kometę C/2014 Q2 (Lovejoy), nieustannie trwamy w niżowej pogodzie gdzie trudno o promienie Słońca w dzień czy promyki tysięcy odległych słońc na nocnym niebie. Styczeń 2015 ostatecznie zapisał się jako miesiąc typowy dla obserwatorów, z ilością nocy niską na tyle, by można porównywać go do zwykle przodującego w tej kwestii listopada. Jaki będzie luty 2015?