Do centrum tarczy zbliża się rozległa dziura koronalna będąca źródłem ucieczki w przestrzeń strumienia wiatru słonecznego wysokiej prędkości (CHHSS). SWPC wystosowała prognozę umiarkowanej burzy magnetycznej kategorii G2 na 17-18.04 w związku z oczekiwanym napływem CIR/CHHSS. Tym samym na blogu zaczyna obowiązywać stan gotowości zorzowej.

W środę 7 sierpnia nieodległe od centrum tarczy grupy plam 3774 i 3777 wytworzyły kolejno rozbłyski klasy M4.5 z maksimum o godz. 13:50 UTC (AR3774) i klasy M5.0 z maksimum o godz. 18:54 UTC (AR3777). Oba zjawiska były eruptywnego charakteru - zarówno pierwszy jak i drugi rozbłysk uwolnił koronalny wyrzut masy.

W niedzielne (21.07) popołudnie doszło do umiarkowanego rozbłysku klasy M1.0 z maksimum o godz. 16:31 UTC. Zjawisko zaistniało w regionie aktywnym 3757, który w momencie rozbłysku przebywał nieco na północny wschód od centrum tarczy słonecznej i było powiązane z erupcją niewielkiego filamentu połączonego magnetycznie z plamami tej grupy. Rozbłysk miał charakter erupcyjny - w jego końcowej fazie doszło do uwolnienia koronalnego wyrzutu masy typu full-halo skierowanego bezpośrednio ku Ziemi, którego dotarcie powinno nastąpić w ciągu 2-3 dni.

Po kilku dniach spokojniejszej egzystencji region aktywny 3697 wytworzył w nocy z 7 na 8 czerwca silny rozbłysk klasy M9.7 o długotrwałym czasie trwania i przedłużonej fazie maksimum do około 15 minut. Zjawisko zostało poprzedzone słabszym rozbłyskiem klasy M3.3 w tej samej grupie plam oraz jeszcze słabszym M1.8 w regionie 3709 przy południowo-wschodniej krawędzi. Rozbłyskowi klasy M9.7 towarzyszyła pierwsza w 25. cyklu słonecznym silna burza radiacyjna poziomu S3 , która dzięki mechanizmowi spirali Parkera faworyzującym zjawiska w pobliżu zachodniej krawędzi tarczy słonecznej osiągnęła Ziemię około godzinę po rozbłysku.

Po ponad siedmiu miesiącach doczekaliśmy się znów tego, co w temacie zórz polarnych lubimy najbardziej. We wtorkowy wieczór 28.11 obszar aktywny AR3500 wygenerował silny ocierający się o najwyższą energię rozbłysk klasy M9.8, któremu towarzyszył koronalny wyrzut masy (CME). Z uwagi na pozycję regionu 3500 niemal idealnie w centrum tarczy była od początku pewność, że zjawisko będzie geoefektywne - dzisiejsze zdjęcia z koronografu LASCO ukazują najrozleglejszy typ wyrzutu (full-halo) będący z uwagi na umiejscowienie źródła rozbłysku zjawiskiem gwarantującym centralne uderzenie w Ziemię.

Sobotnie przedpołudnie (16.09) przyniosło erupcję widocznego od kilku dni rozległego filamentu rozciągającego się ponad powierzchnią Słońca nieopodal centrum tarczy. Rozerwaniu protuberancji towarzyszył koronalny wyrzut masy (CME), który na zdjęciach z koronografu LASCO wykazał strukturę full-halo (materia rozchodząca się na pełnych 360 stopniach wokół tarczy słonecznej). Z uwagi na położenie sondy na linii Słońce-Ziemia i umiejscowienie źródła zjawiska nieopodal centralnych części tarczy słonecznej, taka struktura koronalnego wyrzuty masy jednoznacznie potwierdza jego skierowanie ku Ziemi, stwarzając gwarancję uderzenia materii w magnetosferę - co jednak nie musi zagwarantować burzy magnetycznej, gdyż ta będzie determinowana cechami wiatru słonecznego, jakie poznamy dopiero po dotarciu CME do Ziemi.

Tym razem w odróżnieniu od jednoznacznie korzystnego dla obserwatorów rozbłysku z 21 kwietnia parę słów o zjawiskach tyle samo obiecujących, co wątpliwych. Dla porządku będę numerował wyrzuty koronalne, bo Słońce rozbrykało się na tyle, że można się w nich pogubić. W czwartek 4 maja obszar aktywny AR3296 wyprodukował długotrwały rozbłysk klasy M3.9 o ponad 3-godzinnym czasie trwania, wskazujący że jest wydarzeniem eruptywnym. Rozbłyskowi towarzyszyła emisja radiowa typu IV oraz pociemnienie koronalne widoczne w skrajnym ultrafiolecie tuż po rozbłysku, wskazujące, że musiało dojść do uwolnienia koronalnego wyrzutu masy (CME).

Po krótkiej przerwie Słońce znów o sobie przypomniało. W piątek nieoczekiwanie obszar aktywny 3283 wygenerował umiarkowanie silny rozbłysk klasy M1.7 o długim czasie trwania powiązany z erupcją protuberancji, co zazwyczaj sprzyja uwalnianiu koronalnych wyrzutów masy (CME). Oprócz tego zjawisku towarzyszyła emisja radiowa  typu II i IV będąca jedną z typowych cech rozbłysków, którym towarzyszą CME. Tak stało się i tym razem, a wyczekujący zórz polarnych mogą cieszyć się naprawdę solidnie, bo wreszcie mamy do czynienia z nałożeniem się obu czynników na moment nieodległej pozycji sprawczej grupy plam od centrum tarczy słonecznej. Dzięki temu uwolniony wyrzut koronalny został skierowany wprost w kierunku Ziemi, a jego uderzenie powinno nastąpić w okresie około 48 godzin od uwolnienia.

W związku z wystosowaniem przez SWPC prognozy umiarkowanej burzy magnetycznej kategorii G2 na 24-25 marca, na blogu zostaje ogłoszony stan gotowości zorzowej dla polskich obserwatorów na najbliższy piątek z możliwością przedłużenia na sobotę o ile sytuacja będzie rozwijać się korzystnie dla obserwatorów. Burza magnetyczna kategorii G2 wiąże się z 50% prawdopodobieństwem wystąpienia zórz polarnych rozległych na tyle, by ich obserwacje - przynajmniej fotograficzne - możliwe były z terenu Polski. Uzasadnienie:

W związku z wystosowaniem przez SWPC prognozy silnej burzy magnetycznej kategorii G3 na okres 27 lutego i umiarkowanej burzy kategorii G2 na 28 lutego, na blogu zostaje wprowadzony pierwszy w tym roku stan gotowości zorzowej  dla polskich obserwatorów, z możliwością przedłużenia w razie szczególnie korzystnego rozwoju sytuacji. Urzeczywistnienie się burzy magnetycznej kategorii G3 wiązałoby się z gwarancją obecności zorzy polarnej nad umiarkowanymi szerokościami geograficznymi, w tym Polską, podczas gdy już umiarkowana kategoria G2 daje nam 50% prawdopodobieństwo jej wystąpienia. Uzasadnienie:

W poniedziałek 28 marca o godz. 13:29 CEST doszło do dość silnego rozbłysku klasy M4.0 w grupie plam 2975 znajdującej się w centrum tarczy, na północ od słonecznego równika. To drugi pod względem energii rozbłysk wytworzony w 2022 roku. Rozbłyskowi towarzyszył kilkudziesięciominutowy blackout radiowy poziomu R1 , emisja radiowa typu II i typu IV , zjawisko doprowadziło też do zaistnienia słabej burzy radiacyjnej poziomu S1 na osłonecznionej części półkuli ziemskiej, ale przede wszystkim uwolniło koronalny wyrzut masy (CME), który z uwagi na centralne położenie obszaru 2975 jest skierowany ku Ziemi. Kilka godzin później w długotrwałym rozbłysku klasy M1.0 ta sama grupa plam uwolniła drugi koronalny wyrzut masy, także skierowany ku Ziemi.

W czwartek wieczorem grupa plam 2962 nieco na zachód od centrum tarczy słonecznej wyemitowała słaby rozbłysk klasy C3.1, który jednak okazał się jednym z najdłużej trwających w tym cyklu - dopiero po około 12 godzinach emisja rentgenowska opadła i zjawisko się zakończyło. Jak zwykle to bywa przy rozbłyskach długotrwałych, doszło do uwolnienia koronalnego wyrzutu masy (CME), a z uwagi na nieodległe położenie obszaru 2962 od centrum tarczy, wyrzut posiada bardzo korzystne skierowanie ku Ziemi. Zdjęcia z koronografów potwierdzają wręcz skierowanie bezpośrednie, a sama chmura uwolnionej materii okazuje się bardzo wyraźna i gęsta jak na większość ostatnich CME, które robiły nam smak na zorzowe emocje.

Czas na pierwsze poważniejsze emocje w ramach 25. cyklu aktywności słonecznej. 28 października o godz. 17:35 CEST grupa plam 2887 wygenerowała serię silnych rozbłysków, w tym najsilniejszy klasy X1.0 połączony z uwolnieniem imponującego koronalnego wyrzutu masy (CME). Z uwagi na położenie grupy 2887 w centrum tarczy słonecznej CME został skierowany ku Ziemi i powinien do nas dotrzeć w ostatnią sobotę października.

W dniu 7 grudnia w godzinach popołudniowych doszło do słabego energetycznie, ale nadrabiającego długością trwania rozbłysku klasy C7.4 z grupy plam 2790, jaka w ostatni listopadowy weekend wyemitowała rozbłysk klasy M4.4 jeszcze przed wzejściem na tarczę (zatem na pewno silniejszy), a która obecnie jest w zaawansowanej fazie zaniku i traci rozmiary dzień po dniu.

20 marca o godz. 12:18 CET nowo powstały obszar aktywny AR2736 wyemitował słaby, choć długotrwały rozbłysk klasy C4.8, który mimo niewielkiej energii uwolnił koronalny wyrzut masy (CME) o co najmniej częściowym skierowaniu ku Ziemi. Prawdopodobnie główna część wyrzutu o najlepszych cechach dla wzburzenia pogody kosmicznej ominie naszą planetę, jednak z kilku powodów nawet tak słabe wydarzenie powinno być warte odnotowania. Jest to pierwsza od dawna sytuacja, gdy wzmożenia aktywności geomagnetycznej oczekiwać możemy nie dzięki strumieniom z dziur koronalnych, ale właśnie uderzeniu CME, skąd dzisiejszy komunikat na blogu.

Do centrum tarczy słonecznej powróciła dziura koronalna, którą możemy obserwować na bieżących zdjęciach z Solar Dynamics Observatory. Jest to ta sama struktura w koronie słonecznej, z którą mieliśmy do czynienia w poprzednim miesiącu, kiedy to uwolniony przez nią strumień wiatru słonecznego podwyższonej prędkości (CHHSS) napływając na Ziemię zdołał wywołać umiarkowaną burzę magnetyczną kategorii G2. W trakcie tej burzy zorze polarne poszerzyły swój zasięg widoczności po umiarkowane szerokości geograficzne, łącznie z północnym pasem województw Polski. Teraz po kolejnych czterech tygodniach za sprawą ruchu obrotowego Słońca możemy na nowo przywitać się ze znajomą już nam strukturą i oczekiwać zorzowych emocji.

Wraz z nowym sezonem obserwacyjnym 2018/2019 na Polskim AstroBlogerze, który może być ostatnim - lub przedostatnim w trakcie kończącego się 24. cyklu aktywności słonecznej, testowo uruchomione zostają dodatkowe powiadomienia o spodziewanych gotowościach zorzowych dla Polaków w formie krótkich komunikatów tekstowych na samym blogu, jako dodatkowej formie sugerowanego zwiększenia czujności wśród obserwatorów poza komentarzem na podstronie ➨ Solar Update . Powiadomienia w tej formie publikowane będą w sytuacji, gdy oficjalne predykcje agencji SWPC obejmować będą możliwość wystąpienia umiarkowanych burz magnetycznych kategorii G2 lub silniejszych i mimo zwięzłego charakteru stanowić będą rozwiniętą formę skrótowych komentarzy Solar Update. Pora na pierwszy tego typu tekst, jako, że właśnie stajemy przed szansą doświadczenia kolejnych zorzowych emocji.