Nie robiłem sobie zbytnio dużych nadziei na sobotni wieczór otwierający najkrótszy miesiąc roku, choć prognozy z ostatnich dni stycznia były dość optymistyczne. Kilka godzin przed obserwacją można było poddać się rezygnacji patrząc na niektóre modele pogodowe, lub zakasać rękawy i z radością szykować się do wyjścia w teren spoglądając na inne prognozy. Na dwoje babka wróżyła.

1 lutego 2003 roku po szesnastu dniach spędzonych na orbicie, załoga promu kosmicznego Columbia uzyskała zgodę na powrót do ziemskiej atmosfery i lądowanie na skąpanym w słońcu Przylądku Canaveral na Florydzie. Ta nastrajająca optymistycznie aura nie przyniosła jednak radosnego finału misji STS-107 - 16 minut przed lądowaniem wchodzący w atmosferę wahadłowiec uległ całkowitej dezintegracji, a na bezchmurnym błękicie nieba zaczęły pojawiać się smugi oparów zostawiane przez spalające się i opadające ku Ziemi dziesiątki tysięcy szczątków promu. W wyniku katastrofy życie straciło siedmiu astronautów, a załogowy program lotów kosmicznych wszedł w kolejny poważny kryzys, który finalnie doprowadził do szybszego wycofania wahadłowców ze służby. Na zakończenie tradycyjnych Dni Pamięci na Polskim AstroBlogerze wspomnienie tragedii promu kosmicznego Columbia.

Dokładnie 13 lat temu świat po raz kolejny wstrzymał oddech, a człowiek znów poczuł na własnej skórze jak kruchą jest istotą. 1 lutego 2003 roku, gdy Centrum Kontroli Lotów NASA w Houston wydało dowódcy załogi Columbii, Rickowi Husbandowi zezwolenie na powrót do ziemskiej atmosfery, jeszcze nikt nie przypuszczał, że za kilkadziesiąt minut prom powróci na Ziemię w kilkudziesięciu tysiącach palących się odłamków, a świat straci kolejnych siedmiu astronautów.

1 lutego 2003 roku. Siedmiu astronautów na pokładzie promu kosmicznego Columbia powraca do domu. Po szesnastu dniach spędzonych w kosmosie, lot jest na ukończeniu. Lądowanie wahadłowca na Florydzie zaplanowano na godzinę 09:15 czasu lokalnego...