Piątek tydzień temu. Mogła być zorza polarna, nadeszły zamiennie "alternatywne zorze polarne" którymi tytułuję fenomen obłoków srebrzystych. Pierw dopisały dwie lipcowe siódemki - 07.07 - kiedy było mi dane pierwszy raz w sezonie popatrzeć na NLC na spokojnie w terenie, potem kolejna okazja to znowu dwie siódemki, jedna dodana do drugiej. Wieczór 14 lipca okazał się drugim w tym sezonie, kiedy miałem okazję popatrzeć i uwiecznić NLC, co już w tym momencie jest wynikiem lepszym, niż w roku ubiegłym, ale zakładam, że zarazem maksymalnym na jaki mogę liczyć w tym sezonie. Za 10 dni kres białych nocy, nie zdziwię się więc, jeżeli okaże się, że spotkanie z obłokami srebrzystymi 14 lipca było ostatnim w tym roku.

Tak się złożyło, że 18 dzień maja w moim przypadku wieńczył pierwszy tydzień tegorocznego sezonu białych nocy, które nadeszły 12 maja. Od tego czasu Słońce skrywa się mniej, niż 18 stopni pod horyzont podczas dołowania w najpóźniejszym momencie "nocy", więc odrobinę bardziej ciemnego nieba mamy tu na północy dopiero bliżej 23:00, ale po 01:00 gdy Słońce osiągnie najgłębsze zanurzenie, niebo sukcesywnie robi się już coraz jaśniejsze. Sprzyjająca od wielu dni pogoda popchnęła mnie do krótkiej foto-wideo-lornetkowej sesji, której celem był m.in. jeden z licznych przelotów Międzynarodowej Stacji Kosmicznej w wieczornej części aktualnego długiego okresu widoczności - a niezamierzenie wyszły dwa przeloty. Przy okazji lepszej niż bym się spodziewał widoczności nieba, przy nieobecnym jeszcze Księżycu doszło trochę fotograficznych kadrów i wodzenia po niebie lornetką.

Często powtarzam, że fortuna kołem się toczy także w naszym hobby. Często - można odnieść wrażenie zbyt często - zmuszeni jesteśmy zaciskać zęby i uodparniać się jak tylko można na pechową aurę w czas najbardziej wyczekiwanych wydarzeń na niebie. Boleśnie przekonaliśmy się o tym w niedawny wtorek, przy okazji ostatniego w tej dekadzie częściowego zaćmienia Księżyca z głęboką fazą maksymalną. Czasem jednak aura pozwala nam wykorzystać nadarzające się okazje do przeprowadzenia tak ekscytujących obserwacji, że szybko zapominamy o smaku porażki i przypominamy sobie dlaczego tak bardzo kochamy to hobby i trwamy w nim mimo wielu niepowodzeń. Taka okazja do podładowania wewnętrznych akumulatorów nadarzyła się w dzień 50. rocznicy lądowania człowieka na Srebrnym Globie.

Noc z wtorku na środę była nocą ostatniej szansy. Ostatnie dwa przeloty amerykańskiego statku transportowego Dragon przed przyłączeniem do pokładu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. W godzinach popołudniowych 19 lipca niebo nad Pomorzem stało się kompletnie pozbawione zachmurzenia i takie utrzymuje się do chwili obecnej. Jak się okazuje, mimo bardzo niewdzięcznej pory obu przelotów duetu ISS-Dragon, było trochę czytelników, którzy również postawili na nieprzespaną noc w zamian za ujrzenie efektownego widoku w postaci dwóch "podwójnych" przelotów.

Dzisiaj powrót do dawnych czasów... Do 8 czerwca tego roku. Ktoś jeszcze pamięta kiedy to było? W tamtych czasach rozpoczynała się czerwcowa widoczność Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Zaczęły się obserwacje, zaczęły się próby z aparatem, czy kamerą jak ktoś taki sposób preferuje... A ponieważ pogoda bardzo często sprzyjała takim obserwacjom, to siłą rzeczy trochę materiału udało się zebrać...

Wyż dopiero co się zagnieździł i już dochodzi do realizacji kolejnego spotkania obserwacyjnego. Oby więcej takich chwil. Tym razem w nieco mniejszej grupce spotkaliśmy się przed 22:00, po to by zrealizować dwa główne cele -  podjęcie próby sfotografowania Międzynarodowej Stacji Komicznej ISS podczas jej przelotu, a także uwiecznienie Księżyca będącego dobę przed III kwadrą.

W środę wybrałem się w teren by spróbować uwiecznić jeden z kolejnych przelotów Międzynarodowej Stacji Kosmicznej na naszym niebie. Aktualny okres to wyśmienita okazja na wypatrzenie stacji ISS niedługo po zachodzie Słońca. Do końca sierpnia trwa wieczorna widoczność stacji kosmicznej - szczegóły przelotów i trajektorie jakimi porusza się w nich ISS w aktualnym artykule z cyklu "Niebo nad nami" .